
Қирғиз халқининг навқирон шоири Мелис Маматжановнинг ижодига чизгилар
Қирғиз адабиёти, қирғиз шеъриятининг навқирон авлоди бўлган дўстимиз Мелис Маматжановни янги тўплами – туркий халқлар бирлашаётган, ўзаро мақсадларини муштарак қилиб, тобора алоқаларни мустаҳкамлаётган даврда бир кўприк бўлиб дунёга келди, десам муболаға бўлмайди.
Талаба бўлиб пойтахтга келиб, қоғоз қоралаб юрган пайтларимиздан яқин йилларгача, чегарамиздан ташқарида қардош халқларнинг замонавий адабиётида, ёшлар адабиёти, шеъриятида қандай ҳодисалар рўй бераётганидан бехабар бўлганмиз. Рост гап шуки, адабий алоқалар ҳаминқадар бир аҳволга тушиб қолган эди.
“Ёшлик” журналида ишлаб юрган кезларим, ижтимоий тармоқларда қозоқ ёш ижодкорлари, қирғиз ёш ижодкорлари, озарбайжонлик ёш ижодкорларнинг ижодини ўрганиб, уларнинг айримлари билан дўстона алоқаларни боғлашга эришдик. Қозоғистонлик ижодкорлар билан ҳамкорликда “Юз шеър” лойиҳасини амалга оширдик.
Қирғизистондан Бердибек Жамғирчиев, Рисгул Иззатова, Алтинбек Исмоилов, Мелис Маматжанов каби энг илғор ёшларнинг ҳам шеърларини ўқиб, ўзбек тилига ўгириш учун ҳаракат қилдим ва бу алоқаларимиз, кейинчалик дўстона “борди-келди”га айланди, адабиёт анжуманларида учрашдик.
Куни кеча Тошкент шаҳридаги муҳташам Алишер Навоий номидаги Миллий кутубхонада тўрт тилда (қирғиз, ўзбек, қозоқ, турк) китобининг тақдимоти бўлиб ўтган, истеъдодли шоир, Мелис Маматжанов билан Қирғизистон халқ шоири Жолон Мамитовнинг 85 йиллигига бағишлаб, ТУРКСОЙ халқаро ташкилоти ташаббуси билан Ўш шаҳрида ўтказилган катта адабиёт фестивалида яқиндан танишган эдим.
Бир куни Мелиснинг ижтимоий тармоқда улашган “Кара чайнек” (“Қора қумғон”)деган шеърини ўқиб, қаттиқ таъсирландим. Қайта-қайта кўз югиртирдим, мағзини чақиб, ўзбек тилига таржима қилишга бел боғладим.
Шеър олис қишлоқдаги кундалик ҳаёт тасвири билан бошланади:
Тун кўз очар қир-адирлар оралаб,
Тонг бошланар ҳаёт овул томонда...
Қўломтода ўт ёқади жон энам,
Турмуш қайнар бу қоп-қора қумғонда.
Мелис Маматжановнинг шеърлари, менинг назаримда, ҳаётга шунчаки боғланган эмас, бу шеърлар мана шу ҳаётнинг, мана шу турмушнинг ўзи, десак муболаға бўлмайди. Шоир бошдан кечирган кечинмаларни мен ҳам, сиз ҳам бошдан кечиргансиз. Фақат у шунчалик зийраклик билан ифодаларни, тасвирларни топа олган.
Овул, адир, қартайган том, тош қўрғон...
Тутун сузиб келар ҳатто тош йўлдан.
Янгам танғиб келган янги рўмолдай
Қора қумғон бир пайтлари оқ бўлган.
Мени яна ҳам таъсирлантирган жойи мана бу тўртликда:
Йиллар ўтди қушдай қоқиб қанотин,
Қолдирмади улар эски одатин:
Бир-бирини ётар маҳкам қучоқлаб –
Қора қумғон, қора кучук, қора тун.
Қора қумғон қайнаган чўғ, табиийки, кулга айланса ҳам тафти иссиқ, қуруқ ва майин бўлади. Кучук ана шу жойни танлаб, бориб ётади. Шоир бу тасвирдан шунақа маҳорат билан фойдаланадики, қора қумғонга, қора кучукка, қора тунни ҳам қўшиб манзара яратади. Улар бир-бирини авайлаб-асраб, бир-бирига меҳр бериб, қучоқлаб ётганини рассомдай тасвирлайди.
Бугун катта шаҳарда яшаётган шоир одамлар орасида баъзан учраб турадиган ноаҳилликни, турли ўзаро муносабатларни кўриб, табиатнинг бу ҳодисотлари, сабоқларидан таъсирланади. Болаликни соғинади, ўтиб бораётган умрга хулосалар беради:
Олов эдик, андуҳлардан мунғайдик,
Чўғ устидан тушмай чойнак улғайди.
Қора қумғон ичидаги сув – умр,
Қайнаб бир кун у ҳам адо бўлгайдир...
Инсон умрини оқар сувга ўхшатишларни шеъриятда жуда кўп учратамиз. Умрни қора қумғондаги сувга қиёслаш, ҳаётнинг ғам ташвишлари, тирикчилик оловида қайнаб адо бўлиши, менинг назаримда, яхши, яна ҳам баландроқ адабий топилма бўлган.
Шоир шеърларидаги бир жиҳат мени ҳайратлантирди, у қарама-қарши ифодалардан усталик билан фойдаланади.
Масалан, қизи Ақденгизга бағишлаб ёзилган шеърида:
Тишинг чиқиб, жонинг қийнаб ётганда,
Тақдир мени ғажиганин айтмадим.
Боланинг тиши чиқаётганида иситма кўтарилиб, оғриқ бериб, безовта қилади. Фарзандининг оғриқ сезаётганини ҳис қилган отанинг, албатта, тинчи қочади. Мана шуни айтиб туриб, шоир бу кадарнинг, ҳаёт ғам-андуҳларининг тишларини кўз ўнгига келтиради. Бу бешафқат тишлардан, озорлардан одамнинг кўнгилида қоладиган жароҳатларни тасвирлаб ўтади.
Болам, чидагин, тақдир мени ғажиганини сенга айтганим йўқку, менинг чеккан озорларим, ғамларим, оғриқларим сен ҳис қилаётган дард олдида жуда улкан, демоқчи бўлади.
Бу шеърнинг хулосаси ҳам гўзал:
Яхши шоир бўлмай қолсам – тақдирим,
Яхши ота бўлмай қолиш гуноҳдир!
Ростдан, ижодга бел боғлаган инсондан яхши шоир чиқмаса, ҳеч ким уни айбламайди. Албатта, шоирга қуруқ истеъдоднинг ўзи етарли бўлмайди, ўз устида ишлаши, фикрини чархлаши, кўп китоб варақлаши, илм олиши, мунтазам қоғоз қоралаши керак. Мана шулардан чекинса, шоирнинг фикрлари саёзлашиб, фикрнинг теранлигини, сўзнинг юкини йўқотади. Лекин шундай ҳолда ҳам биров уни айбдор санамайди, насибасини териб, одамлар орасига, турмушга сингиб кетаверади.
Бироқ, инсон яхши ота бўлмаса, фарзандларига аввало меҳр, кейин таълим-тарбия бермаса, фарзанд ношуд бўлиб улғайса, жоҳил бўлиб вояга етса, ота гуноҳкор бўлади. Бу жиҳатни ҳам шоир ўзига хос бадиий ифода этиб, “Яхши ота бўлмай қолиш гуноҳдир” деб ҳаётий хулоса қилади.
Мелиснинг ўғлига атаб ёзган шеърида ҳам ана шундай самимий ва туб маъноли сатрларга дуч келамиз. Шоирларнинг қизига, ўғлига атаб ёзган шеърлари жуда кўп учрайди, айниқса, туркий халқлар болажон халқмиз, болаларимизни эътироф этгимиз, бундан завқ ва таскин топгимиз келаверади.
Аммо, мана шу туйғуларни жаранглатиб, ундан маъно, фалсафа яратиш, ўқувчига нимадир туҳфа қилиш, образдан, берилган имкониятдан ўринли фойдаланишни ҳамма қалам соҳиби ҳам эплай олмайди.
“Сенинг отинг шеър-бола” шеърида шундай сатрлар бор:
Элмирбегим, сенинг отинг шеър-бола,
Ўйнаб ётгин қисмат юлган ёқамни.
Бекинмачоқ ўйнаймиз деб қийнама,
Ўзлигини излаб юрган отангни.
Жуда ажойиб топилма!
Ёки:
Сен ёмғирга кулиб юзинг тутасан,
Мен боқаман ёмғирпўшнинг остидан.
Мана бу сатрларда шоир, болалар ва катталарнинг характерини, уларнинг хоҳиш-истакларидаги тафовутни акс эттириб бера олади. Бола самимий, ёмғирга талпиниб, ўйнагиси келади, ота эса улғайган одам, ўзини, соғлигини авайлайди, ёмғирпўш остига ўзини уради. Шоир катта ҳаётни идрок этган, андуҳларидан ҳориган инсоннинг ҳасратини, ҳаётда яшаш учун, одам талпиши, куч топа олиши зарурлигини уқтиради.
Мелиснинг менинг руҳимга яқин бўлган яна бир шеъри бу “Юлдузли соҳил” шеъридир. Бу асарни ҳам мириқиб таржима қилдим:
Сирли-сирли сукунатга яшриниб,
Кўкда қалқир ёғдуси оймомонинг.
Бор бисотин сув қарига яшириб,
Кўл термулар кўз ёшидай Худонинг.
Жудаям чиройли ташбеҳ.
Ёки,
Ўйнаб ётган тўлқинларга қўшилиб,
Бу ҳаётми, бу илинжми, шамолми?!
Бу шеърда инсон қалбининг, юрагининг, руҳининг тўлқинлари акс этган. Нима учун яшаяпман? Илинжим, умидим нима? Ҳаётим шамолдай ўтиб кетадими, деган саволларни ўзига ўзи беради, қалбини тафтиш қилади.
Шоир чин маънода ўзини излаётган ижодкор, деб баҳо бериш мумкин.
У тасвирни одамнинг руҳи билан боғлайди, натижада, ажиб уйғунлик пайдо бўлади.
Бу юлдузли соҳилда ҳам ҳаёт бор –
Зулмат кеча очар ойдин сийнасин.
Бир-да, дунё – юлдуз ёққан кўл мисол,
Бир-да, дунё – ёрнинг синган ойнаси.
Бу соҳилда сафар сира қаримас,
Келар, кетар, гоҳ кемаларни жамлар.
Кўкда ёнган юлдузларни танимас,
Қумдан юлдуз излар ночор одамлар...
Одамзот шунчалик турфаки, энг гўзал соҳилга олиб борсанг ҳам ҳайратланмайдиган, юлдузларнинг жимир-жимиридан завқ олмайдиган, кемаларда келиб, ишларини битириб, қайтиб кетаверадиганлари сон-саноқсиз. Ана шу, ҳаётнинг маънисини тирикчилик билан ўлчайдиган инсонларга қарата, “қумдан юлдуз излаб юрган ночор одамлар” деб таъриф беради. Ачиниш ҳиссини беради.
“Ярадор кабутарлар” шеърининг оҳанги қуйилиб келган, жуда равон. Шеърни одам қўшиқ қилиб ўқигиси келади. Аммо бу сатрларнинг кўтарган юки жуда оғир.
Бугун дунёда урушларнинг кўлами кенгайган, мамлакатлар иқтисодиётлари ҳарбий ислоҳотларга, қурол-яроқ ишлаб чиқаришга қаратилаётганини кўзимиз кўриб, ақлимиз англаб турибди. Одамлар билан, вайрон бўлаётган табиат билан уларнинг иши йўқдай гўё!
Шоир айтганидек, тинчлик қуши кабутарлар учиб юрган самода, қирғин учоқлари шовқин солиб учаяпти:
Кабутар учган кўкда,
шовқин солиб учоқлар,
тинчликнинг бошин ҳатлаб,
ҳайқириб учиб ўтса,
йиқилиб ёш кўчатлар,
узилиб ёш бутоқлар,
қавжираб ётар ерда...
Аскарлар гул қучоқлар,
Қабрни Кун қучоқлар.
Муаллиф ҳайқириб, урушда ҳеч ким ғолиб бўлмайди, ягона ғалаба – бу ўлим, дейди. Урушни инсон ўйлаб топган, уни тўхтатинг, бир-бирингизни севинг, севгини ҳеч ким ўйлаб топмаган, у инсон билан туғилади, юракларда яшайди, юракларни боғлайди!
Шоир чегара ерда эмас, юракларда бўлади, дейди. Юрак ўзи танлайди, юрак ўзи англайди, дейди.
Бу шеърнинг охирги сатрида ҳам ярадор кабутарни биринчига олиб чиқади!
Милтиқнинг ўқин тўсиб,
Учади кабутарлар...
Ярадор кабутар асли ким? Урушда ҳаётда бир гули очилмаган, ўққа кўксини тутиб берган йигитлар, аскарлар тимсоли.
Урушнинг йўлин тўсиб,
Кенгаяр қабристонлар.
Ер юзида дўмпайиб турган қабрларни урушнинг йўлини тўсиб турган ҳимоя қўрғони деб ёзаяпти шоир, агар одамзод буни англаса... Қўрғон чўзилиб, мозористон кенгайиб, сени огоҳ этмоқда, бундан хулоса қил, инсон, деяпти, шоир!
Мелис жуда ҳам самимий ижодкор, ифодалари ҳам, усталик билан сўз қўллашлари ҳам, қўл урган мавзулари ҳам жуда самимий.
“Кутиш” шеърида, мен сени кутавериб, кутишни севиб қолганга ўхшайман, дейди.
Ёшликни, муҳаббатни, ота-онага меҳрни, ҳурматни, она Ватанга садоқатни ўзига хос, гўзал соддалик, чуқур мазмун, теран маъно билан ёритиб беради.
Болалигини шундай эслайди:
Гоҳ эланар, гоҳ эланмас умр уни,
Тўкиларди тақдир деган ғалвирдан.
Чўғдай қизиб нон ёпарди онам-а,
Кунни узиб олган каби тандирдан.
“Онам терган олмалар” шеърида яна бир гўзал ташбеҳларни келтиради:
Ҳадяларинг ёриб келди булутни,
Ҳисларимга сачрагандай тиниқ сув.
Гўё умрим узайтгандай туюлди,
Еганимда ўрик, қоқи, қурутни.
Бу дийдордан кўтарилди “қон босим”,
Чанқагандан ичгим келди ёрмасин.
Жон онамнинг теккан учун қўллари
Ювмай едим овулимнинг олмасин.
Албатта, таржима, айниқса, шеърни таржима қилиш жуда мураккаб жараён.
Шоир шеър ёзса, ўзининг фикрларини баён қилиб кетаверади, таржимада эса, асл матннинг маъно-мазмунини, муаллифнинг фикрларини, мақсадини аниқ ифода этиш вазифаси бирламчи бўлади. Шунингдек, ҳамма шеърнинг руҳига кириб олишнинг ўзи қийин. Шу маънода, Мелиснинг ўзбек тилига таржима қилинган барча шеърлари худди асли каби ўзбекчага ўгирилди, деб айтолмайман. Таржимадаги камчиликларни ўзим ҳис қилиб тураман.
Сўз сўнгида, улуғ қирғиз шоири Жолон Мамитовнинг
“Мен ҳам кўприк қуражакман шеърдан ёниб,
Миллатларнинг юрагини боғлаб турган”,деган сатрларни эслаб ўтишни жоиз топдим.Мелисбек ана шу улуғ устозларнинг йўлидан бориб, шеър билан, сўз билан ўзбек-қирғиз халқларини эзгулик йўлида бирлаштириш учун бел боғлаган.
Ҳа, айтганча, Мелиснинг тақдимотда минбарда айтган илиқ сўзлари, юрагимда қолди: “Қирғиз ва ўзбек халқларининг юрагида чегара йўқ”, деб халқларнинг азалий дўстлиги ва иттифоқлигини эътироф этди шоир.
Дарҳақиқат, адабий кўприкларнинг мустаҳкамлиги миллатларнинг давлатларнинг эзгу мақсадлар йўлида бирдамлигини таъминлайди.
Фахриддин Ҳайит,
Ўзбекистон ва Қирғизистон миллий Ёзувчилар уюшмасининг аъзоси, шоир, таржимон.
*****
«Айылымдын алмасын жуубай жечүмүн»
Кыргыз элинин жаш акыны Мелис Маматжановдун чыгармачылыгына сереп
Кыргыз адабиятынын, айрыкча кыргыз поэзиясынын жаш муунунун өкүлү болгон досубуз Мелис Маматжановдун жаңы жыйнагы – бүгүнкү күндө түрк элдери биригип, максаттары жакындашып, байланыштары бекемделип жаткан доордо адабий көпүрө болуп жаралган десек, аша чапкандык болбойт.
Студент болуп борборго келип, кагаз каралап жүргөн кездерден тартып, жакынкы жылдарга чейин чек арадан тышкары боордош элдердин заманбап адабиятында, айрыкча жаштар поэзиясында кандай жаңылыктар болуп жатканынан кабарсыз элек. Чынын айтканда, адабий байланыштар кыйла солгундап кеткен болчу.
«Ёшлик» журналында иштеп жүргөн мезгилде социалдык тармактар аркылуу казак, кыргыз, азербайжан жаш акындарынын чыгармаларын окуп, айрымдары менен достук байланыш түзүүгө жетиштик. Казакстандык калемдештер менен биргеликте «Жүз ыр» долбоорун ишке ашырдык.
Кыргызстандан Бердибек Жамгырчиев, Рысгүл Иззатова, Алтынбек Исмаилов, Мелис Маматжанов сыяктуу таланттуу жаш акындардын чыгармаларын окуп, аларды өзбек тилине которууга аракет кылдым. Бул байланыштар кийинчерээк чыныгы достукка айланып, адабий жыйындарда жолугушуп калдык.
Жакында Ташкент шаарындагы Алишер Навоий атындагы Улуттук китепканада төрт тилде (кыргыз, өзбек, казак, түрк) китептин бет ачары өттү. Ошондой эле Кыргызстандын эл акыны Жолон Мамытовдун 85 жылдыгына арналган, ТҮРКСОЙ уюмунун демилгеси менен Ош шаарында өткөн чоң адабий фестивалда Мелис Маматжанов менен жакындан тааныштым.
Бир күнү Мелистин социалдык тармакта бөлүшкөн «Кара чайнак» аттуу ырын окуп, абдан таасирлендим. Кайра-кайра окуп чыгып, маңызын терең түшүнүп, өзбек тилине которууга бел байладым.
Ыр алыскы айыл турмушун сүрөттөө менен башталат:
Түн ойгонор адырлардын арасында,
Таң атат жашоо айыл тарабында.
Күл үстүндө от жагат жан энем,
Турмуш кайнайт кара кара чайнакта…
Мелис Маматжановдун ырлары, менин оюмча, жөн гана турмушту чагылдырбайт — алар ошол турмуштун өзү. Акын башынан өткөргөн сезимдерди биз да баштан кечиргенбиз. Болгону ал аны өзгөчө туюм менен бере алган.
Айыл, адыр, эски там, таш коргон…
Түтүн сызат таш жолдордон да агып.
Жаңы жоолук салган келин сыяктуу
Кара чайнак бир кезде аппак болгон.
Мени өзгөчө таасирленткен саптар:
Жылдар учту канат каккан куш сымал,
Эски адат калтырбады артында.
Бир-бирин бек кучактап жатышат —
Кара чайнак, кара ит, кара түн.
Бул жерде акын табигый көрүнүштү ушунчалык чебер пайдаланып, бүтүндөй көркөм картина жаратат.
Акын бүгүн шаарда жашап, адамдар арасындагы алыстоону көрүп, балалыгын сагынат, өмүргө жыйынтык чыгарат:
От элек биз, кайгы менен муң тарттык,
Чок үстүндө чайнак өсүп чоңойду.
Кара чайнак ичиндеги суу — өмүр,
Кайнап-күйүп бир күнү ал да соолуйт…
Өмүрдү суу менен салыштыруу поэзияда көп кездешет, бирок аны кара чайнактагы сууга салыштыруу — абдан таасын табылга.
Акындын дагы бир өзгөчөлүгү — карама-каршы образдарды чебер колдонушу.
Кызы Акденгизге арналган ырында:
Тишиң чыгып, сени кыйнап жатканда,
Мени тагдыр тиштегенин айтпадым...
-“Тагдыр мени кантип чайнаганын айтпадым…”
Бул саптарда ата жүрөгүнүн терең кайгысы көрүнөт.
Ырдын жыйынтыгы да таамай:
Жакшы акын болбой калсам – тагдырым,
Жакшы ата болбой калсам – чоң күнөө...
адам акын болбой калса айып эмес, бирок жакшы ата болбосо — чоң күнөө. -Сонун жазылган-э!
Анын уулуна арналган ырында да өзгөчө саптар окуйсуз;
Элмирбегим, сенин атың – Ыр-бала,
Эрмектей бер тагдыр жулган жакамды.
«Бекинмечек ойнойбуз», – деп кыйнаба,
Өзүн-өзү таппай жүргөн атаңды.
Кийинки катарды караңыз;
Билбесин деп жан дүйнөмдүн жашоосун,
Корунамын чыкпай калган жашымдан.
Жамгыр жааса, сен жүзүңдү тососуң,
Мен корголоп, кол чатырга жашынам
Бул саптарда бала менен чоң адамдын дүйнөсү салыштырылат.
«Жылдыздуу жээк» ырында да терең философия бар:
Мемиреген жымжырттыкка жашынып,
Көктө калкыйт айдын нуру муңайым.
Тайыздыкты тереңдикке жашырып,
Көл термелет көз жашындай Кудайдын.
Көлдүн көркү көктү карай созулуп,
Каяккадыр жетелейт ой-санаамды.
Толкун менен бийлеп жаткан кошулуп,
Тирүүлүкпү, үмүтпү же шамалбы?
Оттуу күндүн илебинде ой күтүп,
Жүрөгүмө кысам көлдүн ууз таңын.
Жылдыздардын көрөмүн деп, көрктүүсүн,
Өмүр кээде жылдыздардай муздадың.
Жылдыздуу жээк, кучагыңда өмүр бар,
Караңгы түн ачат сыртка түндүгүн.
Бирде дүйнө жылдыз жааган көл сымал,
Бирде дүйнө сыныгындай күзгүнүн.
Карегимде тунуп барат көк ирим,
Жылдыз таңга али сиңип кете элек.
Кумдан дубал курагын деп өмүрүм,
Көл дүйнөдөн көр дүйнөгө жетелейт.
Жылдыздуу жээк, сага каттап байма-бай,
Күтүү жүктөп келет, кетет кемелер...
Көктө жанган жылдыздарды байкабай,
Кумдан ЖЫЛДЫЗ издеп жүрөт пенделер.
Бул жерде акын адам жанынын тереңдигин ачат.
«Жарадар көгүчкөндөр» ырында болсо согуштун кайгысы чагылдырылат:
Көгүчкөн учкан көктө,
Уңулдап тик учактар,
Тынчтыктын башын аттап,
Айкырып учуп өтсө,
Жыгылып жаш көчөттөр,
Кыйылып жаш бутактар,
Бозоруп жатат жерде...
Жоокерлер гүл кучактап,
Көрүстөн Күн кучактайт.
Жоокердин окко учкан,
Жер улайт өчкөн демин...
...Согушта эч ким жеңбейт!
Жеңүүчү – жалгыз өлүм!
Казандай көмкөрүлгөн,
Бул биздин асман эмес!
Токтоткун алааматты!
Согушту Адам ойлоп тапкан болсо,
Сүйүүнү эч ким ойлоп тапкан эмес.
Сүйгүлө адамзатты!
Ок тийип жымжырттыкка,
Кан боёп сүрөттөрдү.
Чек ара жерде эмес,
Чек ара жүрөктөрдө!
Мылтыктын огун тосуп,
Учууда көгүчкөндөр.
Согуштун жолун тосуп,
Созулат көрүстөндөр…
Көгүчкөн учкан асманда,
Учуп жүрөт согуш учактары…
Акын: согушта жеңүүчү жок, жалгыз жеңүүчү — өлүм дейт.
Ошондой эле:
Мылтыктын огуна каршы
Учушат көгүчкөндөр…
Бул көгүчкөндөр — согушта курман болгон жаш жигиттердин символу.
Мелис — өтө чынчыл акын. Анын ырларында балалык, сүйүү, ата-эне, мекен темалары терең жана жөнөкөй тил менен берилет.
Балалыгын мындай эскерет:
Балалыктын көчөсүндө жол улап,
Кыялыбыз учар эле ой-тоого.
Күндөй күйгөн балдар менен топурап,
Күндү кошуп ойночубуз ортого.
Эленди да, эленбеди дагы эчен,
Өмүр түшүп тагдыр деген калбырдан.
Нан жапчу эле кызыл чокко апакем,
Күндү үзүп алган сымал тандырдан.
Үнүм калган кезде тоодон жаңырбай,
Үмүт артпай турган чакта тагдырга.
Менин Күнүм чыккан өңдүү айылдан,
Менин Күнүм батат бир күн айылда.
Менин Күнүм батат бир күн айылда…
—Кээде эленип, кээде эленбей өмүр өттү,
Тагдыр деген элгектен барын элей экен деген ойду терең философия менен берет.
“Апам терген алмалар» ырында:
Сагынычтан көтөрүлүп кан басым,
Суусаганда жуткум келди жармасын.
Апакемдин тийген үчүн колдору,
Айылымдын жуубай жедим алмасын.
—Апамдын колу тийген үчүн,
Жуубай жечүмүн айылымдын алмасын…
Албетте, поэзияны которуу өтө татаал. Ар бир саптын маанисин сактоо — чоң жоопкерчилик.
Сөз соңунда Жолон Мамытовдун саптары эске түшөт:
«Мен да көпүрө курамын ырдан күйүп,
Элдердин жүрөгүн бириктирген».
Мелис да ошол улуу жолду улап, поэзия аркылуу кыргыз-өзбек элдерин жакындатууда.
Ал өзү айткандай:
«Кыргыз менен өзбектин жүрөгүндө чек ара жок».
Чынында эле, адабий көпүрөлөр элдерди бириктирет.
Фахриддин Хайит
акын, котормочу,
Өзбекстан жана Кыргызстан Жазуучулар союзунун мүчөсү